Książkoholiczka od kuchni

Najlepszy przewodnik dla gotujących w domu?

2011-10-20T11:40:00.000-07:00

Tak a nie inaczej Chuck Williams reklamuje swoją „Wielką księgę kucharską” na okładce. Czy faktycznie jest to najlepszy przewodnik dla gotujących w domu?

Jeśli nie najlepszy, to przynajmniej najobszerniejszy. Od dawna nie widziałam bowiem książki kucharskiej zapełnionej przepisami na 619 stronach. Bez zdjęć. Ostatni raz takie księgi, bo faktycznie można nazwać tę książkę księgą, widziałam u rodziców. Była to bardzo stara, i dobra, książka kucharska, z której gotowała moja babcia, potem mama, a później ja stawiałam z nią moje pierwsze kroki w kuchni. Takie też miałam odczucia otwierając naprawdę imponującą pracę Chucka Williamsa i Kristine Kidd.

Czego możemy się spodziewać sięgając po tę książkę? Na 100%, jeśli nie jesteśmy w posiadaniu magicznych książek kucharskich przekazywanych z pokolenia na pokolenie, będziemy mieć coś wartościowego, co spokojnie będzie nam służyć wiele lat.

Jak pisałam, książka ma ponad 620 stron. Już spis treści mówi nam, że możemy spędzić w kuchni wiele miesięcy i gotować codziennie coś nowego. Autorzy przygotowali da czytelników prawdziwe vademecum gotowania. W książce znalazło się miejsce na: podstawy gotowania, śniadanie i brunch, przystawki i pierwsze dania, sałatki, zupy i gulasze, dania z makaronu, pizze i kanapki, ryby i owoce morza, potrawy z drobiu, potrawy z mięs, ryż kasza i rośliny strączkowe, potrawy z warzyw, sosy salsy i dodatki, pieczywo drożdżowe, muffiny i spulchnione pieczywo, desery, ciasta i ciasteczka, tarty i placki, desery owocowe, cukierni i czekoladki, budynie musy i kremy oraz mrożone desery. Imponujące, prawda? Mnie, prawdę mówiąc, w pierwszej chwili zatkało. Przez kilka dobrych godzin przekopywałam się przez 1000 (słownie tysiąc) przepisów, aby porównać, choć częściowo, to co znalazłam tutaj z tymi przepisami, które pamiętam z książki w rodzinnym domu. Jestem wniebowzięta i nawet nie wiem, od czego zacząć.

Nieważne, czy macie ochotę na buraka ćwikłowego z cebulą i śmietaną, czy też na małże gotowane w oparach białego wina i czosnku. Może przyjść Wam ochota na placek czekoladowo- serowy albo wołowinę po burgundzku. Sorbet z zielonych jabłek? A może irlandzki gulasz jagnięcy? Bliny z kawiorek i pilaw miętowy również nie stanowią już wyzwania. To wszystko naprawdę tu jest. Przeglądając indeks potraw można dostać oczopląsu.

Przez chwilę wydawało mi się, że trzeba być przynajmniej w połowie tak dobrym w kuchni jak Julia Child aby brać się w praktyce za te przepisy. Na szczęście nie. Autorzy chętnie nauczą nas nawet jak się robi dipy albo chłodnik. Ponadto po lekturze „podstawy gotowania” każdy czytelnik będzie miał już całkiem niezłe pojęcie, teoretyczne, o gotowaniu. Chuck Williams i Kristine Kidd zadbali o to, abyśmy wiedzieli co powinno znaleźć się na naszym polu bitwy, jak posługiwać się nożem, jakie są podstawowe składniki, których nie powinno zabraknąć w naszej kuchni, jakie są podstawowe techniki gotowania. Dzięki nim dowiemy się też podstaw dotyczących gotowania różnych wywarów. Na bokach książki znajdziemy podpowiedzi dotyczące danych potraw, specyfiki ziół najczęściej goszczących w naszych kuchniach, niezbędnych przypraw, tego, w jakiej temperaturze piec dane mięso, a nawet podział mięs za pomocą obrazków (dokładnie jak w mojej rodzinnej księdze).

Ekspertem od gotowania nigdy nie byłam i nigdy zapewne nie będę. Wiem, że sama nie mam wielkiej wiedzy o gotowaniu, więc nie będę mędrkować o tym, czego w książce mogło zabraknąć. Jestem jednak pewna jednego. Znalazłam idealny prezent dla każdej dziewczyny rozpoczynającej nową drogę życia. Zamiast kompletu ręczników albo żelazka proponuję dawać takie jak ta książki kucharskie. Będą one pomocą (i być może przyjacielem) zarówno dla początkujących jak i średnio zaawansowanych w gotowaniu. 60 złotych, przy cenach cieniutkich książek kucharskich, to naprawę niewiele za kompendium wiedzy o gotowaniu.

Chuck Williams Kristine Kidd, Wielka księga kucharska. Gotujemy w domu , Publicat, 2011

recenzja opublikowana na kobieta20.pl

Poznajemy smaki Japonii- nie taki diabeł straszny…

2011-10-10T13:15:00.000-07:00

Kuchnia japońska to temat rzeka. Książek o tej tematyce jest wiele, jednak większości czegoś brakuje.

„Łatwa kuchnia japońska” ma dużą przewagę nad większością książek o kuchni japońskiej. Jej autorką jest Emi Kazuko, ceniona dziennikarka zajmująca się tematyką kulinarną. Jest więc dobrym człowiekiem w dobrym miejscu. Któż bowiem będzie wiedział więcej o kuchni japońskiej niż Japonka? A kto będzie potrafił lepiej opisać dane potrawy i zadbać o ich piękno na zdjęciach niż dziennikarka?

Od dawna wiadomo, że człowiek je oczami, zacznijmy więc od wyglądu książki. Łatwa kuchnia japońska jest wydana przepięknie. Na śliskim papierze, dużo bardzo ładnych zdjęć, bardzo dobrze zrobiony indeks. Zawsze przeglądając książki kucharskie sprawdzam jej walory estetyczne i tym razem się nie zawiodłam. Wystarczająco duży druk (autorka nie zapycha książki na siłę maczkiem, ale też nie jest to druk dla małych dzieci), zróżnicowana wielkość czcionki w zależności od stopnia ważności danych informacji. Dla mnie bomba.

Łatwa kuchnia japońska podzielona jest na trzy części: podstawy, przepisy oraz menu.

Z części „podstawy” dowiemy się o podstawowych technikach przyrządzania potraw, o tym, jakie składniki będą nam potrzebne, jakich sprzętów nie może zabraknąć w naszej kuchni, a także jak zrobić podstawowe dania takie, jak: ryż do sushi, dashi, zupę miso, marynowany imbir.

Część druga- przepisy podzielona jest na przystawki i przekąski, zupy, sushi i sashimi, dania główne, sałatki, ryż i makarony oraz desery.

W części menu znajdziemy przepisy na lunch z rodziną, przyjaciółmi, weekendowy, codzienny oraz obiady rodzinne, z przyjaciółmi, przyjęcie z drinkami- słowem wszystko, co może się przydać jeśli będziemy chcieli zabłysnąć kuchnią japońską.

Dodatkowym plusem książki, zwłaszcza dla laików jest to, że autorka prowadzi nas przez sekrety kuchni japońskiej za rączkę jak małe dzieci. Nie zostawi nas samych na żadnym zakręcie, jej porady nie kończą się w połowie przepisu. Doprowadzi nas do mety. Tego możecie być pewni. Wprawdzie jeszcze nie miałam okazji spróbować przepisów Emi Kazuko, ale jestem pewna, że te dania muszą się udać.

A co czeka nas w środku?

Macie ochotę na japońskie jedzenie w pracy? Nic prostszego. Autorka proponuje „pudełko z lunchem” a w nim: duszoną wieprzowinę z dynią, zieloną fasolkę szparagową z białym dressingiem, sałatkę owocową z galaretką imbirową, gotowany biały ryż oraz marynaty z miso. Na „niespodziewaną” wizytę wpada wymagająca teściowa? Zaproponujmy jej: sashimi ze smażonego tuńczyka, terrine krewetkowo-jajeczne, sukiyaki, kapustę pak choi i małże w dressingu musztardowym, ryż gotowany z grzybami shimeji oraz smoczy owoc z galaretką żurawinową. Niektóre nazwy brzmią trochę dziwnie, prawda? Dla laika w kwestii kuchni japońskiej na początku to może być dużym problemem, ale po jakimś czasie wszystko zaczyna się rozjaśniać. W końcu polskie potrawy też zapewne napawają strachem niektórych obcokrajowców.

Zrobiłam Wam smaka? Sobie też.

Łatwa kuchnia japońska, Emi Kazuko, wydawnictwo Muza, 2011

recenzja opublikowana na kobieta20.pl

stosik książek kucharskich

2011-09-28T05:11:00.000-07:00

Ostatnio nie pojawiają się u mnie nowe przepisy. Dlaczego? Nie mam zupełnie czasu na gotowanie. Smutna prawda. Grafik w pracy mam taki, że albo bym jadła obiad na śniadanie albo na późną kolację, co zupełnie nie ma sensu.

Mam za to newsa. Dostałam do recenzji dwie fajne książki kucharskie, więc w najbliższym czasie możecie spodziewać się ich recenzji :)

Łatwa kuchnia japońska

Autor:Kazuko Emi

Wydawca:Wydawnictwo MUZA S.A.

Oprawa:miękka

Data premiery:2011-08-31

Cena: 39,99 zł

Tradycyjna kuchnia japońska opiera się na wodzie - wszystkie dania mogą zostać przygotowane bez kropli oleju
Książka doskonale wprowadza w świat japońskiej kuchni i pozwala nauczyć się charakterystycznych dla niej technik przygotowywania potraw, dzięki czemu japońskie dania przygotowywane w domu mają szansę zachować charakter orientalnych dzieł sztuki.
Oryginalne japońskie potrawy w przystępnej wersji
Ponad 70 atrakcyjnie zilustrowanych przepisów na zdrowe dania o delikatnym smaku i pięknym wyglądzie
Zestawy menu, ukazujące możliwości łączenia ze sobą dań - od prostego lunchu dla dwojga do uroczystego obiadu dla 8 osób
Klarowne opisy japońskich produktów, wyposażenia kuchni i technik gotowania.

Wielka księga kucharska. Gotujemy w domu

Autor:Williams Chuck, Kidd Kristine

Wydawca: Publicat Wydawnictwo

Oprawa:twarda

Data premiery:2011-09-14

Cena: 59,00 zł

Najlepszy przewodnik dla gotujących w domu! Ogromna liczba przepisów sprawia, że stanie się biblią nieodzowną w każdej kuchni.

Nieważne, czy jesteś weteranem kulinarnym, czy dopiero zaczynasz poznawać przyjemności gotowania i pieczenia - w książce znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz, aby przygotować smaczne posiłki dla rodziny bądź przyjaciół.

Zamieściliśmy ponad 1000 naszych najlepszych receptur: doskonałe na codzienne gotowanie oraz przyjęcia bez stresu. Przepisy odzwierciedlają różnorodność smaków i kuchni.

(opisy: empik)

Festiwal makaronów z Pizza Hut- aktualizacja

2011-09-13T11:05:00.000-07:00

Z radością informuję, że w Pizza Hut koło Pasażu Grunwaldzkiego kelnerki nie pracują za karę, kucharz nie cierpi na anemię, a łyżki są większe. Wniosek: drugie podejście do festiwalu uważam za udane :) Tak więc to chyba zależy od danej restauracji i chęci szefa kuchni

Festiwal makaronów z Pizza Hut- recenzja

2011-09-05T11:38:00.000-07:00

Od tak dawna marzyłam o festiwalu makaronów. Na ubiegłorocznym udało mi się chyba nawet przytyć. Gdy tylko się pojawił, postanowiłam znów iść i się objeść jak świnia za 25 złotych.
Udałam się więc z moim mencizną do Pizza Hut na wrocławskim rynku. Siadamy, wszystko ładnie, pięknie, otrzymujemy magiczną tabliczkę i do dzieła

I tutaj pierwsza niespodzianka. Chcę zamówić Penne salmone, a nie mogę. Okazało się bowiem, że tym razem to restauracja wybiera co będziemy jeść. No nic, trudno, a nóż też będzie ciekawie... tylko szybciej bo od rana nic w ustach nie miałam.

Miła kelnerka przyniosła nam cosik takiego aby móc sobie notować wrażenia i się rozerwać czekając na apu.

Ok. Czekamy, czekamy, czekamy... książkę bym zdążyła chyba przeczytać. Jest, przychodzi kelnerka i podaje nam.......

tego typu porcję (talerz brudny, bo dopiero przy którejś rundzie wpadłam na pomysł zrobienia recenzji i zdjęć). Tym by się przecież nawet anorektyczka nie najadła. No Boże jedyny i miłosierny, to chyba jakiś żart. Ale nie. Między każdą TAKĄ porcją mijało jakieś 10-15 minut. Myślałam, że zwariuję.
Zapytałam się nawet grzecznie kelnerki co ludzie mówią o tym festiwalu, okazało się, że większość myśli tak, jak ja. Rozumiem, że festiwal pizzy wyglądał podobnie, ale wtedy kelnerki biegały jak zakręcone z wielkimi tacami, a nie z półmiskiem jak dla trzylatka na diecie wątrobowej.
Ogólnie zjadłam wszystko nie licząc tego na co liczyłam przez ostatnie dwa tygodnie. Makarony smaczne, ale porcje i tempo wydawania pozostawia wiele do życzenia. Gratuluję pomysłu specom od marketingu, bo kto raz przyjdzie, raczej imprezy już nie powtórzy.

A Wy byliście już w PH? Może tylko we Wro tak kiepsko to wygląda?

Sałatka ryżowa głodomorrra

2011-08-28T08:33:00.000-07:00

Po całym tygodniu na przysłowiowym suchym chlebie marzyłam o daniu, którego przygotowanie nie zajmie mi dużo czasu, a będę się mogła porządnie zapchać. A przy okazji zjeść coś w miarę zdrowego i kolorowego. Wymyśliłam więc głodomorrrę- czyli sałatkę "zapchaj się".

Składniki:

1 papryka gigant
20 dkg ogonówki
1 por
opakowanie zapuszkowanej kukurydzy
majonez light (napis się liczy ;) )
2 paczki ryżu
3 jajka

Przygotowanie?
Gotujemy ryż i jajka. W międzyczasie kroimy ogonówkę pora i paprykę, wrzucamy do dużej miski. Dodajemy kukurydzę. Dodajemy ugotowane na twardo jaja i ryż. Wrzucamy do wszystkiego majonez, pieprzymy i solimy do smaku... i gotowe. Można się zapchać. Przygotowanie ok. 30 minut, zajadać można się cały wieczór.

Bon Appétit

Single na równi z dużymi rodzinami

2011-08-22T13:06:00.000-07:00

Czy wiedziałaś, że kuchnia singla i rodziny dwuosobowej diametralnie różni się od kuchni rodziny wieloosobowej?

Nie? Ja również nie zdawałam sobie z tego sprawy. Faktycznie czasami przydałby się inny garnek albo zostało mi trochę jedzenia, ale jakoś nie spędzało mi to snu z powiek. Tak naprawdę chyba dopiero po przeczytaniu książki Barbary i Piotra Adamczewskich „Kuchnia w kawalerce i apartamencie” zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dopóki mieszkałam w mieszkaniach studenckich nie miałam dla kogo gotować. Brałam pierwszy lepszy garnek z brzegu (czasem za duży, czasem zbyt mały) i wrzucałam cokolwiek, byle szybko. Nie brałam pod uwagę, że bezmyślne gotowanie to strata czasu( złe dobranie garnków wydłuża proces gotowania), pieniędzy(nie potrafiłam oszacować proporcji) i linii (jak zostało coś na dnie, to się przecież nie będzie marnować, prawda?)

Do tej pory nie miałam na przykład pojęcia, jakie dokładnie garnki powinna posiadać osoba, która gotuje głównie dla siebie, jak dobrać odpowiednie patelnie, które sprzęty są mi niezbędnie potrzebne, a bez których można spokojnie się obejść.

Wprawdzie książka „Kuchnia w kawalerce i apartamencie” nie zawiera osobistych przemyśleń kuchennych które bardzo lubię, ale naprawdę się cieszę, że będę ją miała w swojej biblioteczce bo jest bardzo ciekawa i pożyteczna.

„Kuchnia w kawalerce i apartamencie” nie licząc obszernego wstępu zawiera 5 rozdziałów: śniadania na dobry początek, po całym dniu, przy stole z przyjaciółmi, desery i odważni to lubią, a także dodatek o winach i dietach. W książce znajdziemy zróżnicowane przepisy wśród których każdy znajdzie coś dla siebie: jajecznica z grzankami i zupa pomidorowa dla studenta, jajka po wiedeńsku i udziec jagnięcy dla młodej businesswoman, placek ziemniaczany z wędzonym łososiem dla tych, którzy lubią tradycyjną kuchnię oraz puree kasztanowe do pieczonego mięsa dla lubiących eksperymenty kulinarne. Jak więc widać znajdziemy tu przepisy zarówno dla osób z ograniczonym budżetem, jak i dla tych, którzy mogą i lubią czasem zaszaleć.

W książce podoba mi się to, że przed każdym działem znajdziemy wprowadzenie ze wskazówkami oraz to, że nawet osoba które do tej pory potrafiła przypalić jajko na twardo odnajdzie się w jasno opisanych przepisach. Instrukcja gotowania naprawdę nie powinna nikomu, nawet osobom opornym, sprawić problemu. Wszystko jest opisane dokładnie i w przystępny sposób.

„Tradycyjne książki kucharskie przyzwyczaiły nas do przepisów, którymi wykarmić możemy całą rodzinę. Przygotowywane były w zasadzie dla biegłych w gotowaniu gospodyń domowych, dla których kuchnia nie miała żadnych tajemnic. „Kuchnia w kawalerce i apartamencie” prezentuje jednak zupełnie nowe podejście do sztuki kulinarnej. Udowadniamy, że w kuchni świetnie czuć się może, zarówno debiutant, jak i mistrz, singiel i para, podkreślając, że nowoczesna książka kucharska powinna nadążać za współczesnymi trendami. Pokazujemy, że w kuchni singla wcale nie musi dominować bylejakość czy doraźność, bo przygotowanie smacznego, zdrowego, a przy tym wykwintnego dania często jest bardzo proste i nie wymaga zbyt wiele czasu”.

Tę książkę mogę polecić każdemu ze spokojnym sumieniem. Będziecie zadowoleni. A jeśli należycie do osób, które dopiero zaczęły albo zaczną życie na własnym garnuszku powinniście być wniebowzięci dzięki radom autorki odnośnie początków we własnej kuchni.

Barbara i Piotr Adamczewski, Kuchnia w kawalerce i apartamencie, Latarnik, 2011

recenzja opublikowana na kobieta20.pl

Jabłecznik

2011-08-20T12:40:00.000-07:00

Kolejna szarlotka upieczona podczas wizyty u mamusi :) Jak zawsze pyszna.

Składniki:

3 szklanki mąki
3 żółtka
1/2 kubka cukru
2 łyż. proszku do pieczenia
2 łyżki śmietany
1/2 masła roślinnego
jabłka

Przygotowanie:

Do mąki i cukru dodajemy żółtka, śmietanę, masło i proszek do pieczenia i szybko zagniatamy. Jeśli ciasto nie chce się kleić( jak na zdjęciu) możemy dodać trochę oleju.
Następnie dzielimy ciasto na dwie części i na chwilę wkładamy je do lodówki.
W międzyczasie obieramy i trzemy jabłka na tarce.
Oba kawałki ciasta rozwałkowujemy. Na wysmarowaną formę kładziemy pierwszy kawałek ciasta, nakładamy na niego starte jabłka, posypujemy cynamonem, potem nakładamy drugą warstwę ciasta.
Wkładamy do rozgrzanego piekarnika i pieczemy ok. 40-45 minut w temperaturze 180 stopni.
Po upieczeniu posypujemy cukrem pudrem.

Zakręcona Tortilla

2011-08-13T07:32:00.000-07:00

Według wiki istnieją dziesiątki odmian hiszpańskiej tortilli. Moja podchodzi raczej pod meksykańską, jeśli podchodzi. No ale nic :)

Składniki:

4 placki tortilli
3 pomidory
1 duża pierś z kurczaka
1 cebula
1 papryka czerwona
1 papryka żółta
czosnek
1 jogurt naturalny
curry

Placki tortilli podgrzewamy np w kuchence mikrofalowej.
Wszystkie składniki kroimy, pierś z kurczaka posypujemy curry i dusimy na patelni. Następnie dodajemy cebulę i paprykę.

Do miseczki wyciskamy czosnek i dodajemy do niego jogurt tworząc w ten sposób sos.

Na każdą tortillę wsypujemy trochę kurczaka z cebulką i papryką, dorzucamy kilka plasterków pomidora i polewamy sosem.

Następnie robimy wszystko, aby jakoś zawinąć niesforne jedzenie i modlimy się (w moim przypadku bardziej niż modlitwy przydałby się plastikowy śliniak z kieszonką) aby się nie upaćkać.

Bon Appétit

Owocowy raj

2011-08-08T15:05:00.000-07:00

Dlaczego mamy się ograniczać do jednych owoców na cieście? Ograniczeniom mówię stanowcze NIE !!!
Bawmy się i szalejmy, póki jeszcze mamy jakieś jakiekolwiek owoce, a co! Później zostaną nam tylko puszkowe, a to nie jest już to samo, oj nieee.

Dziś na widelcu, albo raczej widelczyku, Owocowy raj, czyli wspomnienie z ostatniego, bardzo krótkiego, pobytu u rodziców, gdy na targ po raz ostatni rzucili nam truskawki.

Składniki:
biszkopt (lepszego przepisu nie znalazłam, jeśli znasz jakiś lepszy, pisz śmiało)

3/4 szklanki cukru
3/4 szklanki maki pszennej
4 jajka
łyżeczka proszku do pieczenia

Dodatkowo w moim przypadku (bierz co dają, niedługo zostaną nam tylko brzoskwinie :/)

truskawki
jagody
maliny
gotowy krem waniliowy (taki do rozpuszczenia w gorącej wodzie)
galaretka

Mąkę przesiewamy (podobno wtedy jest lżejsza- wierzę na słowo) i wsypujemy do niej proszek do pieczenia. Żółtka ubijamy z cukrem, potem białka z odrobiną soli. Delikatnie łączymy mąkę z jajkami (łyżką).
Wlewamy masę na obtłuszczoną formę i pieczemy ok 30-40 minut w temperaturze: 180-200

W misce rozrabiamy galaretkę i zostawiamy do delikatnego stężenia. Na upieczonym biszkopt wylewamy delikatnie krem, a potem zanurzamy w nim truskawki, jagody i maliny (teraz to już inne owoce) w ulubionej konfiguracji (ciekawe, jakie obrazki można ułożyć) . Następnie zalewamy stężoną lekko galaretką. Po całkowitym stężeniu robimy dziesiątki zdjęć aby jakoś przetrwać zimę bez malinek i zjadamy najszybciej jak się da :)

Gdzie dwóch się bije...

2011-08-06T11:03:00.000-07:00

Dziś obejrzałam powtórkę programu "Kuchenne rewolucje" w roli głównej z Karczmą U Jędzy.
Oglądałam z zapartym tchem. Chociaż pochodzę z Opolszczyzny, nigdy nie widziałam, jak przyrządza się potrawy, które zaproponowała Pani Magda. Odcinek więc mnie wciągnął. Niestety... Jędza egzaminu nie zdała. I tutaj nasuwa mi się pytanie, w dodatku w liczbie mnogiej.
Zawsze, gdy właściciele tupną nóżką i postawią na swoim zastanawiam się, po jaką cholerę oni się zgłaszają do programu?!? Przecież nikt im na siłę rewolucji nie każe robić. Można sobie splajtować po cichu, przynajmniej wstyd będzie mniejszy.
Po drugie: dlaczego ludzie nie słuchają się rad kogoś, kto już sukces osiągnął? Przykład Jędzy/Szarotki. Kucharka dobra, ale kelnerkę o dupę rozbić. I co? Właściciele wolą mieć dobrego donosiciela i obiboka niż zajefajną kucharkę. Po co to? Nie mówiąc już o tym, że pewnie połowa personelu z ich obrotami była zbędna.
Dlaczego "restauratorom" się wydaje, że reklama wystarczy? Przecież zmiany sprawdzi klient i wątpię, że da sobie wcisnąć jakąś mrożonkę, zielone hamburgery, czy przypalony gulasz. Po rewolucjach klient przyjdzie. Raz. I nie wróci jeśli coś będzie nie tak jak trzeba.

O Pani Magdzie czytałam bardzo wiele nieprzychylnych "recenzji", między innymi to, że dla niej wszystko smakuje jak gówno. Gdyby restauracja miała dobre żarcie i jedzenie by nie smakowało tam jak gówno, to pomoc Pani Magdy nie byłaby potrzebna. Poza tym to ona, jak już wcześniej pisałam, odniosła sukces. A że babka czasami jest impulsywna? Nie dziwię się. Ona się otwiera, pomaga, doradza (nie tylko w sprawie kuchni), a niektórzy mają ją głęboko...

A co Wy o tym myślicie?

Chińska impresja

2011-07-31T04:20:00.000-07:00

Wczoraj w markecie, nie wiem z jakiej racji, coś mnie skierowało na półkę z makaronem ryżowym. Skoro tak, uznałam, że to znak aby ugotować coś chińskiego. Ponieważ miałam wczoraj dziwnie pogodny nastrój- w piątek dostałam telefon i od września mam drugą pracę- postanowiłam zrobić coś z kolorkami.

W koszyku swoje miejsce znalazły:

makaron ryżowy wstążki tao tao
2 cebule
papryka zielona
3 pomidory
grzyby suszone mun tao tao
2 dorodne piersi z kurczaka (biorąc pod uwagę, że były z marketu [błe] dziwię się, że nie zaczęły ze mną rozmawiać w drodze do domu
curry (ostatnio mam jakąś jazdę)
przyprawa do potraw chińskich
sos grzybowy (na wszelki wypadek)

Na opakowaniu grzybów ktoś optymistycznie napisał, żeby cebulę poddusić, dodać piersi i grzyby i dalej dusić jakąś godzinę. Doszłam do wniosku, że komuś chyba patelnia jest niemiła albo chce, aby cały blok poczuł spaloną cebulkę, więc zrobiłam danie całkowicie po swojemu, bo jakoś nie mogłam zaufać opinii eksperta z opakowania grzybków.

Wrzucamy grzybki mun do garnka, zalewamy gorącą wodą i gotujemy na małym ogniu. Grzybki zorientują się, że coś z nimi robimy i z małych zasuszonych powstaną w ciągu 15 minut wielkie kapelusze o_0. Cebulę kroimy w piórka i dusimy. Następnie dodajemy piersi z kurczaka pokrojone w kostkę i posypane curry i nadal podduszamy. Ugotowane grzyby przelewamy zimną wodą i kroimy na mniejsze kawałki, dodajemy na patelnię. Dodajemy pokrojone w kostkę pomidory i paprykę.

Nie wiem dlaczego, ale grzybki całkowicie nie miały smaku, więc przydał się sos grzybowy, który rozrobiłam w 0,5 l. wody i zalałam nim danie. Zanim tak przygotowany sosik się zetnie danie zdąży się przydusić do końca.

Gotujemy wodę w czajniku, do garnka wrzucamy makaron, zalewamy go wrzątkiem i przykrywamy na ok 5 minut. Potem odcedzamy i wszystkie składniki sałatki (albo obiadu lub kolacji) mieszkamy. O dziwo, bo się naprawdę nie spodziewałam, danie wyszło i było smaczne :)

Bon Appétit

Idealnie w każdym calu

2011-07-28T15:50:00.000-07:00

Uwielbiam książki kucharskie. Często ważniejsza od przepisów jest cała reszta: oprawa, atmosfera, podejście autora. Ciekawe przepisy to tylko połowa sukcesu.

„Ekspresowe dania i drinki na spotkania” Olgi Smile to książka dla kobiet nowoczesnych, ciekawych świata, bawiących się gotowaniem.

Cóż powinniśmy wiedzieć o książce?

Przede wszystkim autorka zrobiła kawał naprawdę dobrej roboty. W książce znajdziemy świetne pomysły na imprezę zarówno z przyjaciółmi jak i pracodawcami. „Ekspresowe dania i drinki na spotkania” składają się z 6 działów: Zimne dania na spotkania w 60 minut, ciepłe dania na spotkania w 60 minut, zupy i chłodniki w 60 minut, dania w 120 minut, ekspresowe drinki i koktajle oraz poradnik ekspresowy Olgi Smile. W każdym z działów znajdziemy przepisy, które na się spodobają.
Moje ulubione przepisy z książki pani Olgi? Hmmm. Na 100% bliny z kwaśną śmietaną i łososiem, masło krewetkowe i zielone tartaletki szpinakowe. Dodatkowym atutem książki są przepięknie wykonane zdjęcia potraw.

Co jeszcze zasługuje na uwagę?

„Ekspresowe dania i drinki na spotkania” to nie zwykła książka kucharka. To coś na kształt książek Nigelli Lawson. Autorka więcej miejsca poświęca swoim przemyśleniom niż przepisom, co mi się podoba, bo wtedy taką książkę kucharską możemy sobie zwyczajnie czytać. Same gołe przepisy możemy znaleźć przecież wszędzie. A opowieści o gotowaniu już niestety nie. Sam fakt, że książka kucharska nie jest tylko i wyłącznie zbiorem przepisów ma dla mnie bardzo duże znaczenie.

Co może odstraszać?
Mam wrażenie, że zdjęcia autorki są trochę sztuczne, ustawione. Gdyby nie fakt, że widziałam naprawdę piękne, naturalne i zabawne zdjęcia autorów książek kucharskich pewnie bym tego nie zauważyła. Ponieważ jednak miałam okazję natknąć się takie fotki, bo oglądaniu których miałam ochotę przejść na drugą stronę książki i pomóc autorowi zlizywać czekoladę z łyżki, albo wytrzeć mu usta, zdjęcia idealnie perfekcyjnej Olgi Smile trochę mnie irytowały. Przecież gotowanie to również upaćkany stół, plama z pomidora na fartuszki, czy oblizana łyżka. Autorka natomiast na prawie każdym zdjęciu jest nienaturalnie uśmiechnięta, obie ręce ma zajęte potrawami, które dumnie prezentuje ubrana w czyste ciuszki z biżuterią. Uśmiechu czepiać się nie będę. Albo nazwisko autorki pasuje do niej idealnie i faktycznie pani Smile uśmiecha się naturalnie od ucha do ucha, albo tak jak ja ma taki odruch podczas robienia zdjęć. Natomiast ta idealność i perfekcyjność są strasznie nienaturalne i tą sztuczność widać i czuć. A tak bardzo chciałabym zobaczyć panią Olgę trochę upaćkaną.
Ogólnie książka bardzo na plus. Myślę, że nawet jeśli nie wykorzystamy wszystkich pomysłów na dania przedstawione w książce to przynajmniej poczytamy sobie wieczorami ciekawe teksty. Według mnie pozycja ta zasługuje na to, aby znaleźć się na półce każdej kochającej gotowanie osoby, niezależnie od tego, czy jest to facet czy dziewczyna.

Ekspresowe dania i drinki na spotkania, Olga Smile, wydawnictwo Muza, 2011

Recenzja opublikowana na kobieta20.pl

Kulinarne one lovely blog award :)

2011-07-28T14:16:00.000-07:00

Dziękuję bardzo by ka.wo za wyróżnienie. Wprawdzie na smellofpaper już uchylałam rąbka tajemnicy, ale co tam, mogę coś jeszcze o sobie powiedzieć:)

Wszystkim już chyba dobrze znane zasady: należy wymienić bloga osoby, od której dostaliśmy wyróżnienie, umieścić na blogu baner zabawy, następnie podać 7 informacji o sobie oraz wyróżnić 16 ciekawych blogów.

No to zaczynamy.

1. Jak można się domyślić, jestem książkoholiczką. Jednak nie od zawsze. Do którejś klasy podstawówki nie lubiłam czytać książek. Czytając lektury czułam się, jakbym została wysłana do pracy na roli. Wszystko zmieniło się za sprawą spotkania z autorem jakiś książek dla dzieci i młodzieży. (nie jestem pewna czy nie był to Krzysztof Petek, ale to było tak dawno temu). Facet okazał się tak ciekawy i tak fajnie opowiadał o swoich książkach, że postanowiłam ją przeczytać. A potem potoczyło się lawinowo. Brałam po kilka książek tygodniowo i pochłaniałam je wszystkie.

2. Od podstawówki ciągnęło mnie do "mediów". W podstawówce pracowałam w gazetce szkolnej i radiowęźle, a w liceum byłam konferansjerem i pracowałam w teatrze młodzieżowym.

3. Uwielbiam gotować, chociaż od roku kompletnie nie mam warunków (na jakiś zdjęciach widać naszą "kuchnię"). Strasznie tęsknię za piekarnikiem i chyba bym się dała za niego pokroić.

4. Mam hopla na punkcie różnych akcesoriów kuchennych. Pewnie gdybym w przyszłości chciała kupić wszystko co mi się podoba, musiałabym zaciągnąć na nie osobny kredyt.

5. "Gotować" nauczyłam się bardzo szybko. Mając jakieś 4 lata sama potrafiłam zrobić uszka na wigilię z czego jestem bardzo dumna do tej pory.

6. Jestem zafascynowana stylem popart. Zamierzam mieć mieszkanie w zabawnym stylu vintage. Połączenie obłych kształtów, plastiku, koloru. Oczywiście gdy wygram w lotka, bo gdy zobaczyłam ceny lodówek w stylu retro to zzieleniałam.

7. Najważniejszym miejscem w domu jest według mnie kuchnia. Dlatego będzie ona wyjątkowa. Jestem w stanie zamienić piękną i wygodną sypialnię na samo łóżko jeśli w zamian zostanę przez męża wyposażona w kuchnię marzeń.

A teraz blogi. Będzie trudno, bo część osób nie ma ochoty pisać, a wiele już o sobie coś napisało. Zróbmy więc tak: Jeśli czytasz tę notę, a nie miałaś jeszcze okazji napisać o sobie kilku ciekawych rzeczy- czuj się oficjalnie zaproszona do zabawy :)

New books

2011-07-26T12:28:00.000-07:00

Dziś dostałam do recenzji książki:
"Kuchnia w kawalerce i apartamencie" Barbary i Piotra Adamczewskich
oraz
"Ekspresowe dania i drinki na spotkania" Olgi Smile.
Bardzo jestem ciekawa tej drugiej książki. Szukając informacji o autorce natknęłam się na wiele bardzo negatywnych opinii. O tym, że przepisy do niczego, że autorka sztuczna. Mam nadzieję, że się nie zawiodę i autorka okaże się ciepłą osobą, a jej przepisy przypadną mi do gustu

Poranne przebudzenie

2011-07-25T01:11:00.000-07:00

Tym razem bez wynurzeń. Nadal grzeję się w piernatkach, chociaż kawę wypiłam na balkonie. Nie wiem dlaczego, ale najlepiej się rozbudzam z kawą i papierosem właśnie na balkonie. Nawet w zimie. Dopóki jeszcze "mogę" palić, wykorzystuję to skrzętnie i każdego dnia robię sobie swoje święto.
No ale do rzeczy :)

Składniki:

3 pierwsze składniki zalewany bardzo powoli gorącą wodą (wtedy pianka zacznie się rozpuszczać). Na koniec delikatnie dolewamy mleko tak, aby nie zburzyć powstałej pianki.

Co wychodzi?

coś takiego :)

Był zapomniała. Najlepsze piosenki do porannej kawy

Wersja optymistyczna

Wersja melancholijna

Makaron z suszonymi pomidorami, szynką i rukolą w sosie śmietanowym

2011-07-24T08:39:00.000-07:00

Makaron miał być wczoraj, był dzisiaj. Z tym, że to nie ma gotowałam, a mój mencizna z czego jestem bardzo dumna.

Na niektórych załączonych zdjęciach widać naszą "profesjonalną" kuchnię. Szlag mnie trafia, gdy mam w niej ugotować coś bardziej zaawansowanego niż suchy makaron.

No ale do rzeczy. Miałam jakieś nieokreślone smaki, więc zakupiłam

makaron rurki
2 małe śmietany 30%
rukolę
suszone pomidory
boczek wędzony
szynkę
czosnek (ciągle trafiam na taki z Chin, dziś udało mi się i mam z Hiszpanii)

Przygotowanie
Makaron ugotować (no co Ty?!)
Na patelni usmażyć boczek

Usmażony boczek zdejmujemy jeśli nie chcemy jeść skwarka. Podsmażamy suszone pomidory, szynkę i 3 ząbki czosnku (ja kroję w malutkie kawałki). Dodajemy śmietanę i dusimy.

Następnie dodajemy do wszystkiego boczek i pod sam koniec garść albo dwie rukoli

Koniec. Teraz wystarczy połączyć wsie składniki, a później jakoś przyozdobić talerz jeśli oprócz treści liczy się dla nas również forma.

Bon Appétit

Naleśniki kakaowo - bananowe

2011-07-23T10:03:00.000-07:00

Miał być makaron, wyszły naleśniki. Dlaczego kakaowe? Nie mam pojęcia, jakoś tak mnie naszło na coś w innych kolorach niż zazwyczaj :)

Składniki:

2 jajka
1 szklanka mąki
cukier cynamonowy
2 łyżki kakao
mleko
sól
olej
woda gazowana
proszek do pieczenia
3 banany
biały ser chudy
jogurt
cukier wanilinowy

Naleśniki:
Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia, kakao, solą. Dodajemy mleko, wodę gazowaną i odrobinę oleju (nie będzie już potrzebny przy smażeniu). Smażymy naleśniki.

Nadzienie:
Chudy twaróg rozgniatamy, dodajemy jogurt, cukier wanilinowy i cukier cynamonowy, mieszamy. Na patelni "podgrzewamy" banany pokrojone w plasterki

Ostudzone naleśniki składamy na pół, do środka dodajemy nadzienie serowe i banany, posypujemy cukrem cynamonowym. Jeśli posiadamy bitą śmietanę albo jakieś polewy możemy dodatkowo nimi ozdobić naleśniki.

Z przepisami mam jeden malutki problem. Powoli przechodzę na poziom "gotowanie na oko" i nie potrafię dokładnie określić ile dałam mąki, ile mleka, a ile wody. Widzę, jak przelewa się ciasto i wiem co muszę jeszcze dodać :)

Smacznego

Porządki

2011-07-22T13:44:00.000-07:00

Udało mi się jako tako uporządkować bloga. Ciągle mam zaległości bo bardziej poświęcam się recenzjom niż gotowaniu. Gdy przyrządzam coś ciekawszego niż ziemniaki z cebulką i kiełbasą to praktycznie automatycznie robię zdjęcia. Niestety potem brakuje mi albo czasu albo weny do opisania ich tutaj. I w ten oto sposób zapełnia mi się pamięć iPhone'a a wpisów na blogu nie przybywa niestety :/ Mam nadzieję, że uda mi się być bardziej systematyczną (bo skoro z książkami daję radę, to dlaczego miałabym nie dać z potrawami?) i od jutra postaram się wrzucić jakieś zaległe przepisy.

Włoska fantazja w kuchni

2011-07-22T13:36:00.000-07:00

Jeśli lubicie włoskie jedzenie, a w restauracji nie możecie się obyć bez włoskich przystawek- ta książka została napisana specjalnie dla was.

Grzanki - przekąska idealna. Nadają się jako przystawka, podwieczorek, a nawet śniadanie. Grzanka w stylu włoskim? Jeszcze lepiej. Drogie miłośniczki dań włoskich, przedstawiam wam książkę „Bruschetta i crostini grzanki po włosku” Luci Pantaleoni.

Zanim zaczniecie przygotowywać te pyszne ciepłe kanapki, należy się zastanowić, czym różni się bruschetta od crostini. Bruschetta to grzanka „z chleba pieczonego na zakwasie, której podstawą jest pieczywo, posmarowane oliwą i roztartym czosnkiem”, do crostini używamy pieczywa białego.

Książka Luci Pantaleoni podzielona jest na cztery główne rozdziały: na kolację, przed telewizorem, ponadczasowe przysmaki oraz małe i smaczne. W każdym z nich mamy przepisy, dzięki którym na każdą porę dnia znajdziemy dla siebie coś wyjątkowego. Bardzo dużym atutem książki są fotografie wykonane i wystylizowane przez Bernarda Radvanera. Sprawiają, że nasze nogi same poniosą nas w okolice lodówki.

Do wyboru mamy przepisy mniej i bardziej wyszukane, więc każdy znajdzie coś na swoją kieszeń. W dodatku, dzięki odrobinie wyobraźni, z łatwością zastąpimy niektóre składniki tańszymi specjałami.

W poradniku znajdziemy, między innymi, przepisy na: crostini z kremem z karczochów i pietruszką, crostini ze szpinakiem, boczkiem i szałwią, bruschettę z borowikami, bruschettę z wątróbką. Jeśli posiadamy w domu podstawowe przyprawy, oliwę z oliwek, czosnek i ser, tuńczyka, pomidory, gruszki, kiełbasę, oliwki albo mozarellę, bez problemu przyrządzimy jedną z pokazanych w książce grzanek.

Sięgnijcie po poradnik Luci Pantaleoni, aby przygotować przystawkę, której nie powstydzi się najlepsza restauracja, a także, jeśli marzy się nam impreza po której wszystkie koleżanki będą próbowały wyciągnąć od nas przepisy.

Bon Appétit

Lucia Pantaleoni, „Bruschetta i crostini grzanki po włosku”, Wydawnictwo RM 2011

Dietetycznie, smacznie i zdrowo - nie znaczy nudnie

2011-07-22T13:35:00.000-07:00

Czy zastanawiałaś się kiedyś, w jaki sposób szybko przygotować smaczny i zdrowy obiad? Odpowiedzią może okazać się gotowanie w parowarze lub kombiwarze.

W książce pod tytułem „Gotowanie w kombiwarze i parowarze” Georga Ferencsina znajdziecie doskonałe przepisy na smaczne potrawy. Wiele osób nie wie, że w tym jednym urządzeniu możemy bez większych problemów wyczarować zupy, przekąski, dania główne, desery, a nawet warzywa i sałatki. Mając do dyspozycji jedno urządzenie i kilka chwil, możemy przygotować prawdziwy chleb na zakwasie, duszoną pierś z kurczaka, austriackie knedle, łososia w białym winie, nadziewaną cukinię, omlet cesarski, suflet, roladki, a nawet krewetki.

Książka Georga Ferencsina podzielona jest na pięć rozdziałów. W każdym z nich znajdziemy dania na różne pory dnia. Pierwszy rozdział poświęcony jest różnicom między kombiwarem a parowarem, poznamy podstawowe zasady obróbki w niskiej temperaturze, a także dowiemy się, ile czasu powinniśmy gotować poszczególne potrawy.

W swojej publikacji autor nie skupiał się na przepięknych, wystylizowanych zdjęciach, lecz na dokładnym opisaniu po kolei wszystkich czynności. Dużym atutem poradnika są pomocne wskazówki i informacje zamieszczone przy każdym przepisie. Dzięki nim możemy być pewne, że na 100% wszystkie nasze potrawy będą udane.

„Dzięki tej książce przygotujesz pełnowartościowe i kompletne menu nawet dla dużej liczby gości lub domowników. Szybko i bez stresu zabłyśniesz przyrządzeniem nowego dania- począwszy od wyrafinowanych przekąsek, przez delikatne zupy, pyszne sałatki, smakowite ryby i potrawy mięsne, skończywszy na słodkich deserach”.

Książkę polecam wszystkim, którzy mają ochotę szybko przyrządzić smaczne danie. Nawet jeśli nie posiadasz umiejętności kulinarnych na poziomie Julii Child, twoje dania mogą zachwycać gości i domowników. Wystarczy trochę chęci i dobry poradnik.

Georg Ferencsin, „Gotowanie w kombiwarze i parowarze”, Wydawnictwo RM 2011

Udekoruj ciasto. Sama!

2011-07-22T13:33:00.000-07:00

Bardzo nie lubię książek kucharskich. Włożyć, zrobić, pokroić… Same polecenia, nakazy i zakazy, w dodatku w formie bezosobowej. Do niedawna jedynymi książkami kucharskimi, w których się zaczytywałam były pozycje Nigelli Lawson. Tylko Nigella przemawiała do czytelnika, jak do przyjaciółki, nie do klienta. Teraz znalazłam godną rywalkę Nigelli- Annie Rigg. Książka „Dekorowanie ciast, ciasteczek i tortów” to poradnik pełen pasji i wspaniałych pomysłów. Autorka zwraca się do czytelnika jak przyjaciółka, a nie wszystkowiedzący mentor. Prowadzi nas przez kręte meandry jednej z najtrudniejszych części pieczenia- dekorowania. Dzięki niej dowiadujemy się, krok po kroku, jak zaczarować nasze wypieki. Zrobić i ozdobić wiosenne ciasteczka, marcepanowe serduszka, babeczki marchewkowe i bałwanki w szaliczkach. Nauczymy się kandyzować płatki róż, odpowiednio roztapiać czekoladę i robić płatki róży z masy cukrowej. Wydaje się niemożliwe, a jest dziecinnie łatwe.

Oprócz przepisów na torty, ciasta i ciasteczka oraz sposobów dekorowania dowiemy się również, jak zrobić papierowe szpryce, w jakie końcówki rękawów cukierniczych powinnyśmy się zaopatrzyć, jak za pomocą specjalnych farbek stworzyć kolorowy lukier. Do dekorowania koniecznie możemy również użyć niezliczonej ilości posypek, brokatów, błyszczyków i kryształków, dzięki którym wypieki będą wyglądać lepiej, niż w cukierni.

Dodatkowym atutem książki są wspaniałe fotografie wykonane przez Kate Whitaker. Taka wizualizacja podsyca apetyt na stawienie czoła wypiekom.

Annie Rigg, „Dekorowanie ciast, ciasteczek i tortów”, RM 2010

W poszukiwaniu posiłku doskonałego

2011-07-22T13:06:00.000-07:00

Podtytuł książki („w poszukiwaniu posiłku doskonałego”), to idealne podsumowanie całości, która porwała mnie jak rwąca rzeka w fascynującą podróż po smakach, aromatach i kulturze.

Jedzenie, gotowanie, kuchnia. Ludzie kochają jeść. Programów kulinarnych, tak w Polsce, jak i za granicą, jest multum. Nikt jednak nie mówi o tym, co dzieje się poza kuchnią. Praktycznie żaden z kucharzy nie wychyla nosa poza własną kuchnię, aby sprawdzić skąd się bierze jedzenie, a przepisy przedstawiane w programach i książkach są wyrwane z kontekstu, nie mają swojej historii ani otoczki kulturowej. Anthony Bourdain w swojej książce „Świat od kuchni” postanowił to zmienić. Podtytuł książki („w poszukiwaniu posiłku doskonałego”), to idealne podsumowanie całości, która porwała mnie jak rwąca rzeka w fascynującą podróż po smakach, aromatach i kulturze.

Kto interesuje się gotowaniem, temu nie trzeba przedstawiać autora. Outsider kuchni. Osoba, która wykrzyczała wszystkim w twarz swoje marzenia i nie boi się ich spełniać. Autor programu „Bez rezerwacji”. Kucharz z prawdziwego zdarzenia, bez garnituru i „ą”, „ę”.

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, jaką historię mają poszczególne potrawy? Jeśli nie, koniecznie sięgnijcie po „Świat od kuchni” i dowiedzcie się, jak wygląda gotowanie od kuchni w Japonii, Wietnamie, Rosji, Maroko, Meksyku, Anglii, Portugalii. Do każdego z tych miejsc Anthony Bourdain udał się w jakimś celu. Nie było to bezsensowne zwiedzanie kolejnych miast szlakami dla turystów, lecz prawdziwa kuchnia od kuchni. Dzięki niemu nasza wiedza poszerza się o tematykę doboru półproduktów, przygotowania, podawania i samego jedzenia, które nie jest mniej ważną czynnością od samego gotowania. Między wierszami możemy również wyczytać część przepisów, które później będą mogły zagościć na naszych stołach.

Anthony Bourdain jest zupełnym przeciwieństwem uśmiechniętego kucharza w białych, czystych ciuszkach, mizdrzącego się do kamery i pokazującego zygzaki na talerzu w programie kulinarnym w plenerze. On nie wstydzi się i nie boi się tego, że najpierw zwierzynę trzeba upolować, trochę się ubrudzić, spocić. Pokazuje to, co każda prawdziwa kucharka ma w swojej kuchni- artystyczny nieład. Anthony Bourdain to kucharz autentyczny. Być może właśnie za to uwielbiany i szanowany. Ma swój styl i nie boi się nowych wyzwań. To kucharz, którego ogląda się z prawdziwą przyjemnością.

Tylko w książce Bourdain’a możecie przeczytać o tym, skąd faktycznie bierze się jedzenie, które później ktoś nam serwuje w wykwintnej restauracji. Czy jagnięcina smakowałaby nam tak samo, gdybyśmy widzieli zarzynanie zwierzęta? Warto sprawdzić.

Anthony Bourdain, „Świat od kuchni. W poszukiwaniu posiłku doskonałego”, Carta Blanca, Warszawa 2011

Idealna impreza idealnej pani domu

2011-07-21T10:44:00.000-07:00

Czy marzą Ci się domowe imprezy, których przyjaciółki długo będą Ci zazdrościć? Jeśli tak, sięgnij po książkę „Przekąski na imprezę łatwiejsze niż myślisz”.

Do niedawna wydawało mi się, że na imprezach nic nie zastąpi chipsów, kanapek i sałatek. Szybkie „dania” które łatwo zjeść bez specjalnych ceremonii. Okazuje się, że bardzo się myliłam. Dzięki autorom książki: Abigaile Brown, Tomasowi Garcia, Michele Gomes i Mellissie Webb dowiedziałam się, że idealnymi przekąskami na imprezę są również koreczki, tosty z bakłażanem, bruschetty, fondue, jagnięcina, a nawet sushi.

W książce- poradniku „Przekąski na imprezę łatwiejsze niż myślisz” znajdziemy ponad 150 przepisów na dania idealne zarówno na wieczór z przyjaciółkami, jak i przyjęcie pokazowe dla przyszłej teściowej.

Czy wiedziałyście, że przygotowanie prawdziwego sushi jest banalnie proste? Też w to nie wierzyłam, a jednak.

Co dokładnie znajdziemy w książce? Poradnik podzielony jest na kilka rozdziałów: canapes, tapas, fondue i sushi. W każdym w rozdziałów dowiemy się czym są dane potrawy, czym się charakteryzują, jak je podawać, no i oczywiście jak je przygotować. Mamy tam dokładne instrukcje obsługi krok po kroku. Niezwykle rzadko pojawiają się książki kucharskie, dzięki którym nawet najbardziej oporny użytkownik kuchni jest w stanie przygotować prawdziwą ucztę.

Nadchodzi czas w życiu młodej kobiety, gdy zaczyna nam zależeć na oprawie spotkań z rodziną i przyjaciółmi. Dorastamy, chcemy się wykazać, zaczyna nam zależeć na jakości tego, co jemy. Wtedy z pomocą może nam przyjść właśnie ta książka.

Poradnik ma jeden minus. Część składników z których przyrządzamy dania opisane w książce nie należy do produktów tanich. Po zastanowieniu i podliczeniu dochodzę jednak do wniosku, że kupno chipsów i dużej ilości niezdrowych przekąsek wyjdzie tak samo drogo jak kupno kawałka dobrej ryby. Od niedawna wychodzę z założenia, że lepiej mniej, a lepszej jakości jedzenia, niż więcej śmieciowego.

Smacznego i udanej imprezy

Abigail Brown, Tomás García, Michele Gomes, Przekąski na imprezę. Łatwiejsze niż myślisz. Canapés, tapas, fondue, sushi, wydawnictwo G+J, 2011

recenzja opublikowana na kobieta20.pl